Klaske's weblog

Archief van categorie ‘Geloof’

Een nieuwe week ligt al weer voor ons. We beginnen deze week met een paar foto’s uit onze omgeving. En wel bij Lauwersoog. Hier is een kijkhut die ik al eens eerder op het weblog heb geplaatst. Tijdens de zomermaanden droogt dit allemaal op. Je krijgt dan mooie plaatjes. Mensen een fijne week allemaal en tot laters maar weer Klaske

Soms krijg ik een berichtje wat ik dan wel weer bijzonder vind. Vandaar dat ik het plaats. Fijn weekend en een fijne zondag alvast. Liefs Klaske

Een jonge en succesvolle directeur reed door een straatje in een buitenwijk, eigenlijk een beetje aan de harde kant, in zijn nieuwe Jaguar… Hij lette wel op dat er geen spelende kinderen van tussen de geparkeerde auto’s op de weg renden…en nam gas terug… toen hij dacht iets te zien… Maar terwijl hij zo reed, zag hij niet één kind…In plaats daarvan knalde er een kei hard in de rechterdeur van zijn Jag… Hij trapte op de rem en reed de Jag achteruit naar de plaats waarvandaan de kei was gegooid…

Kwaad als hij was, vloog hij uit de auto en greep het eerste de beste kind dat hij zag en drukte hem tegen een geparkeerde auto, krijsende: “Waar denk jij dat je mee bezig bent, wie ben jij helemaal? Dat is een gloednieuwe auto en die kei die jij tegen de deur gooide, gaat heel veel geld kosten…Waarom deed je dat???”

De jongen verontschuldigde zich meteen:”Sorry meneer, alstublieft…maar ik wist niet meer wàt te doen… Ik gooide die kei omdat niemand stopte…”

Met dikke tranen die langs zijn wangen, over zijn kin op zijn kleren drupten, wees de jongen naar een plek aan de andere kant van een geparkeerde auto. “Dat is mijn broer”, zei hij, “hij rolde van de stoep en viel vervolgens uit zijn rolstoel…ik kan hem niet tillen…” Al snotterend vroeg de jongen aan de directeur:”Wilt u me alstublieft helpen om hem weer in zijn rolstoel te tillen, hij is gewond, maar te zwaar voor mij alleen…”

Geraakt en sprakeloos probeerde de chauffeur snel de brok in zijn keel weg te slikken… Hij tilde de gehandicapte jongen snel weer in zijn rolstoel, pakte een dure, katoenen zakdoek uit zijn zak en depte de verse krassen en snijwondjes… Een snelle blik zei hem dat het wel goed zou komen met de jongen.

“Dank u wel en moge God u zegenen”, zei de dankbare jongen tegen de vreemdeling. Te aangedaan om te antwoorden keek de man de jongens na. De gezonde jongen duwde zijn aan de rolstoel gebonden broer over de stoep naar hun huis…

Het was een lange en langzame wandeling terug naar de Jaguar… De schade was erg zichtbaar, maar de chauffeur deed nooit moeite om de gedeukte deur te repareren. Hij liet de deuk daar om hem eraan te herinneren aan de volgende boodschap: “Ga niet zo snel door het leven dat iemand een kei naar je moet gooien om je aandacht te krijgen…”

God fluistert in onze zielen en spreekt tot onze harten. Soms maken we geen tijd om te luisteren en dan gooit Hij een kei naar ons… De keus om te luisteren of niet… is aan ons…

11 februari 2010 Een vurige preek Een man die regelmatig naar de kerk kwam, bleef ineens thuis. Na een paar weken besloot de pastoor bij hem langs te gaan. Het was een gure avond. De pastoor trof de man thuis aan voor een knapperend haardvuur. De man, die wel kon raden waarom de pastoor langs kwam, heette hem welkom, bood hem een gemakkelijke stoel aan bij de open haard en wachtte. De pastoor ging lekker zitten, maar zei niets. Tijdens de plechtige stilte sloeg hij de vlammen gade, die rond de brandende houtblokken speelden. Na een paar minuten nam de pastoor de tang, pakte voorzichtig een stukje gloeiend hout en legde het aan de kant van de haard, waar geen vuur was. Daarna ging hij weer zwijgend zitten. De gastheer keek geboeid toe. Het eenzame stukje hout brandde steeds zwakker, gloeide even op en doofde toen. Al snel was het helemaal koud. Sinds de begroeting was er geen woord meer gesproken. Vlak voordat de pastoor wegging, pakte hij het koude stukje hout en legde het weer midden in het vuur. Door het licht en de warmte van de blokken eromheen begon het direct weer te gloeien. Toen de pastoor aanstalten maakte om te vertrekken, zei zijn gastheer: “Heel erg bedankt voor uw bezoek en met name voor de vurige preek. Zondag ben ik weer in de kerk.” Bron: onbekend

Een heel fijn weekend en een fijne zondag alvast. Liefs Klaske

Jonge winterkoninkjes

Omdat er toch best wel mensen al met vakantie zijn gaan we voor de thuiskijkers maar weer natuurfoto’s plaatsen deze week. Hier komt de eerste serie. Veel kijkplezier!

Deze bloempjes waren net uit en jawel daar wilde deze vlinder graag bebruik van maken.

Jonge zwanen achter bij ons

Dit insect had ik wel eens eerder gezien maar nu toch ook op de foto. Dat was het weer even tot woensdag!

En er geschiedde haastiglijk uit de hemel een geluid, gelijk als van een geweldige, gedreven wind en vervulde het gehele huis, waar zij zaten… Wat zullen wij doen, mannen broeders. (Handelingen 2: 2 en 2: 37)

Op deze 50-ste dag dus kwam de Heilige Geest neer op allen, zoals de Heiland het hun beloofd had. De discipelen hadden nu tien dagen lang verlangend uitgekeken naar de belofte des Heeren en nu was het daar opeens, op Gods tijd. En als het op Zijn tijd is, dan komt Hij snel! Daar gingen de sluizen van het hart van God open en een stroom kwam met macht neer van de troon der genade. Hoe overvloedig werd daar het profetisch gebed van de kerk des Heeren verhoord: “Sta op Noordenwind en kom Zuidenwind en doorwaai mijn hof, opdat zijn specerijen uitvloeien.” En waar deze stroom zich neerliet, werd alles opeens vol, wat tevoren arm en leeg was. Hij omstuwde de discipelen, die daar pas nog leeg bij elkaar zaten. Hij bekleedde hen van alle kanten en met gedeelde vlammentongen. Vurig vanwege de spoed der liefde, waarmee Hij gekomen was, zette Zich de Geest op een ieder van hen en zij werden allen vervuld met de Heilige Geest.

Was de torenbouw van Babel teniet gemaakt door de storing van de spraakverwarring, hier waren de boden des vredes ineens bekwaam gemaakt, om aan een ieder afzonderlijk in zijn eigen taal te verkondigen, wat God gedaan had en hoe Hij het fundament en de hoeksteen der zaligheid gelegd had, om Zijn Sion weer op te richten, zodat alle volken daar aandeel aan hetzelfde erfdeel zouden verkrijgen. En daarbij ging het dan toe, zoals het zijn zou: Zij predikten naar dat de Geest het hen gaf uit te spreken.

Deze prediking bleef niet zonder vrucht, daar staat de Heere Zelf voor in. Want hoort: “Wat zullen wij dan doen, mannen broeders!” Wat moeten wij dan doen?

Wij – doen? Nu dan: Doen! Wat voor zonde u/jij ook hebt, oude of nieuwe, kleine of grote, herstelbare of hardnekkige zonde, die met alle boetedoening, tranen, zuchten en wat niet al, zich niet laten uitdrijven, vergeeflijke of onvergeeflijke, vreselijke, gruwelijke, algemene of bijzondere, die een ander niet zo kennen zal, te voorschijn met dit alles! Wat vrucht brengt het u/jou dat u/jij zo dor bent, als de gebarsten akker in de zomerhitte? Wat levert het op om maar voort te leven, innerlijk tot op het gebeente uitgemergeld, zodat er geen merg in uw/jouw leden is?

Wat hebt u/heb je eraan te zweven tussen leven en dood en valse geruststelling, waarmee het normale verstand zich niet laat bevredigen? De Geest is er en Deze roept en waarschuwt: Zo gaat het toch niet! Te voorschijn en weg met al die pleisters, waarmee een mens de zonde bedekt.

Daarboven leeft een God, Die met Goddelijke ogen ziet en voor Hem is niets bedekt noch verborgen, maar Hij beschouwt ons tot op het naakte gebeente, tot op de bodem van ons hart. Hij kent ons. Hij kent ons van alle eeuwigheid af aan. Hij kent ons van toen wij bereid werden in de moederschoot. Bekennen wij voor Hem dan, wat we zijn. Niets verborgen, niets verzwegen voor Hem, niets voor ons achtergehouden en dan vernemen wat Hij gedaan heeft en wat Hij doet: Geleden, gestorven, betaald voor zulken, die Hij zal zaligen!

Al nam ik van de dageraad
de vleugelen des lichts te baat,
al waar’aan ‘t uiterste der zee
de plaats van mijne legerstee,
daar zoud’ook Uwe hand mij leiden,
Uw rechterhand niet van mij scheiden
(ps. 139: 5)

dr. H.F. Kohlbrugge

Lijden om Christus wil

Als dit lijden je overkomt, dan sta je verstomd.

Sprakeloos hoor je het aan, en denk je hoe kan zoiets bestaan.

Je snapt eenvoudig niet dat het kan, maar toch past ook dit in Zijn Plan.

Hij weet immers al vroegtijdig wat er plaatsvindt, Hij zegt kom maar mijn kind.

Ik weet als geen ander ervan, en ik wil je troosten waar Ik kan.

Hij staat naast mij, ja echt aan mijn zij.

Als een schaduw is Hij bij mij, dat geeft vertroosting ja Hij is nabij.

Psalm 121

Ja wel de pinksterbloem heb ik vorige week al weer gezien. En natuurlijk de paardebloem. En alle insecten. Alles begint weer uit te lopen. We hebben een nieuw stekkie gevonden. Waarin een laan met kastanjebomen zat. Prachtig in de zon met bankjes om op te zitten. Dus wat wil je nog meer. Mensen een heel fijn weekend. Liefs van hier en een gezegende zondag. Hij zorgt ook voor u. Klaske Even een update. Vorst ja het is echt waar.

Ik geniet als het even kan van beleef de lente. Als ik hier schrijf heeft de kerkuil al haar 3e eitje. De boerenzwaluw had ons nestje uitgekozen maar koos toch liever een ander nestje. Maar we hopen dat dat ook goed komt. Hier een paar foto’s van de boerenzwaluw op het nestje.

Over een paar dagen is het pasen. Voorafgaand is het Goede Vrijdag. De dag waarop onze Heiland stierf aan het kruis. Hierna werd Hij in het graf gelegd en stond op de 3e dag op uit de doden. Daar denken we zondag en maandag aan. 1e en 2e paasdag. Dit is het in het kort. De vraag die ik al zo vaak hier gesteld heb en nu ook weer graag doe. Is de Heere Jezus ook voor jou gestorven en opgestaan. Geloof je dat? Ik wens iedereen gezegende paasdagen. Liefs van hier Klaske