Het verbaast mij soms hoe mensen met dingen om kunnen gaan. Zo kwamen we een man tegen tijdens onze wandelingen bij het natuur gebied. We waren samen in de hut en ik zag dat het erg aan het opdrogen was. Dit gebied staat in de wintermaanden onder water. Maar ze lozen geen water op het gebied. Ze laten de natuur zijn gang gaan. Waarop deze meneer zei: “Waarom niet? Het is nooit hier natuur geweest. Vroeger liepen hier ook niet paarden enz. Na wat over en weer gesproken te hebben gingen we er maar niet verder op in.
Hoezo geen natuur. De meest mooiste bloemen bloeien er en ga zo maar door. Als we maar oog willen hebben voor de Scheping van Hem. Mensen een fijn weekend en een fijne zondag liefs Klaske
Snuffel gaat altijd mee als ik samen met de buurvrouw ga wandelen. En meestal gebeurt er altijd wel iets. Één ding zeker waar poep ligt moet Snuffel even doorheen rollen. Maar als je dan mensen tegen komt en die vinden een hond niet eng komt er altijd iets achter aan. Ja maar hij is vies. Dit keer ook maar ook iets anders. Snuffel kwam bij mij en zie wat ze allemaal op haar kopje had. Mensen een fijne dag! Klaske
Een nieuwe week ligt al weer voor ons. We beginnen deze week met een paar foto’s uit onze omgeving. En wel bij Lauwersoog. Hier is een kijkhut die ik al eens eerder op het weblog heb geplaatst. Tijdens de zomermaanden droogt dit allemaal op. Je krijgt dan mooie plaatjes. Mensen een fijne week allemaal en tot laters maar weer Klaske
Soms krijg ik een berichtje wat ik dan wel weer bijzonder vind. Vandaar dat ik het plaats. Fijn weekend en een fijne zondag alvast. Liefs Klaske
Een jonge en succesvolle directeur reed door een straatje in een buitenwijk, eigenlijk een beetje aan de harde kant, in zijn nieuwe Jaguar… Hij lette wel op dat er geen spelende kinderen van tussen de geparkeerde auto’s op de weg renden…en nam gas terug… toen hij dacht iets te zien… Maar terwijl hij zo reed, zag hij niet één kind…In plaats daarvan knalde er een kei hard in de rechterdeur van zijn Jag… Hij trapte op de rem en reed de Jag achteruit naar de plaats waarvandaan de kei was gegooid…
Kwaad als hij was, vloog hij uit de auto en greep het eerste de beste kind dat hij zag en drukte hem tegen een geparkeerde auto, krijsende: “Waar denk jij dat je mee bezig bent, wie ben jij helemaal? Dat is een gloednieuwe auto en die kei die jij tegen de deur gooide, gaat heel veel geld kosten…Waarom deed je dat???”
De jongen verontschuldigde zich meteen:”Sorry meneer, alstublieft…maar ik wist niet meer wàt te doen… Ik gooide die kei omdat niemand stopte…”
Met dikke tranen die langs zijn wangen, over zijn kin op zijn kleren drupten, wees de jongen naar een plek aan de andere kant van een geparkeerde auto. “Dat is mijn broer”, zei hij, “hij rolde van de stoep en viel vervolgens uit zijn rolstoel…ik kan hem niet tillen…” Al snotterend vroeg de jongen aan de directeur:”Wilt u me alstublieft helpen om hem weer in zijn rolstoel te tillen, hij is gewond, maar te zwaar voor mij alleen…”
Geraakt en sprakeloos probeerde de chauffeur snel de brok in zijn keel weg te slikken… Hij tilde de gehandicapte jongen snel weer in zijn rolstoel, pakte een dure, katoenen zakdoek uit zijn zak en depte de verse krassen en snijwondjes… Een snelle blik zei hem dat het wel goed zou komen met de jongen.
“Dank u wel en moge God u zegenen”, zei de dankbare jongen tegen de vreemdeling. Te aangedaan om te antwoorden keek de man de jongens na. De gezonde jongen duwde zijn aan de rolstoel gebonden broer over de stoep naar hun huis…
Het was een lange en langzame wandeling terug naar de Jaguar… De schade was erg zichtbaar, maar de chauffeur deed nooit moeite om de gedeukte deur te repareren. Hij liet de deuk daar om hem eraan te herinneren aan de volgende boodschap: “Ga niet zo snel door het leven dat iemand een kei naar je moet gooien om je aandacht te krijgen…”
God fluistert in onze zielen en spreekt tot onze harten. Soms maken we geen tijd om te luisteren en dan gooit Hij een kei naar ons… De keus om te luisteren of niet… is aan ons…
En dit exemplaar kwamen we ook tegen bij één van onze wandelingen. Ik had hem wel eens eerder gezien maar het lukte nooit echt om hem op de foto te krijgen. Nu dus wel. Fijne dag allemaal.
Een nieuwe week is al weer begonnen. Vlak voordat mijn vader stierf liepen we met de honden door het kleine bos bij ons achter. Lynn zag iets en wilde er naar toe. En daar zat hij of zij de egel. Ik had geen foto toestel bij mij alleen maar mijn mobiel. Toch maar een foto maken en jawel hij of zij kwam er prachtig op. Met de oogjes open keek hij of zij mij aan. Waarschijnlijk lag die te rusten maar de foto is mooi geworden. Fijne week allemaal en tot laters maar weer.
11 februari 2010 Een vurige preek Een man die regelmatig naar de kerk kwam, bleef ineens thuis. Na een paar weken besloot de pastoor bij hem langs te gaan. Het was een gure avond. De pastoor trof de man thuis aan voor een knapperend haardvuur. De man, die wel kon raden waarom de pastoor langs kwam, heette hem welkom, bood hem een gemakkelijke stoel aan bij de open haard en wachtte. De pastoor ging lekker zitten, maar zei niets. Tijdens de plechtige stilte sloeg hij de vlammen gade, die rond de brandende houtblokken speelden. Na een paar minuten nam de pastoor de tang, pakte voorzichtig een stukje gloeiend hout en legde het aan de kant van de haard, waar geen vuur was. Daarna ging hij weer zwijgend zitten. De gastheer keek geboeid toe. Het eenzame stukje hout brandde steeds zwakker, gloeide even op en doofde toen. Al snel was het helemaal koud. Sinds de begroeting was er geen woord meer gesproken. Vlak voordat de pastoor wegging, pakte hij het koude stukje hout en legde het weer midden in het vuur. Door het licht en de warmte van de blokken eromheen begon het direct weer te gloeien. Toen de pastoor aanstalten maakte om te vertrekken, zei zijn gastheer: “Heel erg bedankt voor uw bezoek en met name voor de vurige preek. Zondag ben ik weer in de kerk.” Bron: onbekend
Een heel fijn weekend en een fijne zondag alvast. Liefs Klaske
Jonge winterkoninkjes
We zijn nog erg moe maar alles gaat gelukkig goed. Inmiddels zijn er morgen al weer 2 weken voorbij dat we onze vader naar zijn laatste rustplaats hebben gebracht. En na zulke heftige weken is het helemaal normaal dat je moe bent. Dus we doen het rustig aan en wandelen veel met de honden. Mensen een fijne dag tot laters maar weer.
Rechts een blouwborstje
Als je hier in de omgeving rondrijd kom je regelmatig toch de lepelaars tegen. Al is het op afstand. De foto is dan ook niet zo erg mooi maar dat geeft niet.
Een rijtje groenlingen bij ons in de tuin
Maar dit kwamen we onderweg ook tegen. Fijne dag allemaal tot de volgende keer maar weer Klaske
En dan is het weer zover. Onze loge gaat al weer weg. Vorig jaar mochten we ook op haar passen en dit jaar dus weer. Attyla het ga je weer goed, het was fijn dat je bij ons bent geweest. Pas maar goed op de baasjes daar in het verre westen. Veel liefs van ons hier Flip en Klaske
